Piosenki, gry i filmy :)

Przydatne informacje dotyczące rehabilitacji Dzieci i Dorosłych

Mądra Sowa

Rehabilitacja oddechowa - przygotowania, realizacja, współpraca

DO REHABILITACJI,  FIZJOTERAPII  ODDECHOWEJ  w naszym Ośrodku STOBNO przygotowaliśmy się już w drugiej połowie 2015 r. przygotowując sprzęt, pomieszczenia, a przede wszystkim odbywając cykl szkoleń naszej kadry. Nawiązaliśmy współpracę z Firmą BG BHU Bogusław Grzeszek Wrocław, która to przeszkoliła naszych terapeutów, pomogła w doposażeniu się w sprzęt profesjonalny najnowszej generacji.

FIRMA MEDYCZNY DLA DZIECI  specjalizuje się głownie we wprowadzaniu na polski rynek innowacyjnych rozwiązań w branży medycznej.

Szczegółowe informacje, atesty i certyfikaty, wyniki badań, artykuły i opracowania dostępne są na naszych serwisach internetowych krabat.pl., aeronebgo.pl, babyair.pl, medycznydladzieci.pl.

Informacje handlowe o pełnej ofercie wraz z cenami detalicznymi dostępne są w naszym sklepie medycznydladzieci.otwarte24.pl

SZKOLENIA, WARSZTATY, PREZENTACJE – Firma Medyczny Dla Dzieci prowadzi na terenie całego kraju bezpłatne i odpłatne szkolenia i warsztaty dla profesjonalistów, przymiarki i pokazy sprzętu oraz warsztaty dla opiekunów i pacjentów.

DZIAŁALNOŚĆ SPOŁECZNA – Medyczny Dla Dzieci z dużymi sukcesami współpracuje z takimi organizacjami jak Fundacja Dzieciom  „ Zdążyć z Pomocą”. W ośrodku rehabilitacyjnym Biomicus należącym do fundacji prowadzone są sesje terapeutyczne przy zastosowaniu naszych flagowych produktów – kamizelki oscylacyjnej Vibra Vest oraz parapodium Krabat Pilot. Dzięki zawartym porozumieniom z Fundacją Pomocy Rodzinom i Chorym na Mukowiscydozę MATIO , Fundacja Oswoić Los w Lublinie oraz wspomnianą wyżej  Fundacją Dzieciom  „ Zdążyć z Pomocą” podopieczni mają możliwość zakupu sprzętu w specjalnych programach rabatowych. Zapraszamy do współpracy.

Ponadto Medyczny Dla Dzieci prowadzi aktywną działalność charytatywną i społeczną m. in.: grupę OPP Medyczny Dla Dzieci i zbiórki 1%, darowizny sprzętu dla szpitali i pacjentów. Bezpłatną Wypożyczalnię Sprzętu Medycznego.

Autyzm

Objawy AUTYZMU pojawiają się zwykle do 3 roku zycia. Zdarza się jednak , że nieprawidłowości rozwoju mogą sie ujawnić znacznie wcześniej- już w ciągu pierwszych kilku miesięcy życia dziecka  albo później około 4-5 roku życia . W przypadku późniejszych objawów choroby mówi się o AUTYZMIE ATYPOWYM . Często AUTYZM pojawia się nagle jako wyraźny regres z rozwojunp; dziecko mówiło,nagle przestaje mówić.

AUTYZM jest jednym z wielu złozonych zaburzeń neurorozwojowych spektrum autystyczny to grupa zaburzeń wpływających na zdolność komunikowania się , utrzymanie kontaktów społecznych i okazywanie emocji .

Pierwsze oznaki schorzenia u dzieci moga dać o sobie znać nawet u 6 miesięcznych niemowląt. Jednak każde dziecko  jest inne, dlatego nie wszystkie objawy muszą wystąpić u dziecka , by zdiagnozować AUTYZM .

OBJAWY AUTYZMU-dziecka autystyczne

  • woli być samo
  • unika kontaktu wzrokowego
  • nie bawi się z innymi i nie jest twórcze w zabawie
  • woli ontakt z przedmiotami niż z ludzmi
  • nie reaguje na własne imię
  • jest impulsywne
  • wydaje się nadpobudliwe
  • ma ograniczoną minkę twarzy, jego twarz nie wyraża wielu emocji
  •  nie mówi wcale albo używa słów bez znaczenia
  • chodzi drobnym krokiem
  • jest spętane ruchowo
  • ma trudności w kontaktach z innymi ludzmi
  • nie porusza się spontanicznie
  • sprzeciwia sie  jakimkolwiek zmianom w rutynie
  • ma nadwrażliwość  na dotyk i dzwięk lub nie reaguje na ból
  • nie balansuje rękoma
  • dziwacznie się zachowuje-wsprawia przedmioty w ruch obrotowy, samo robi młynki,albo wprowadza sie w jakiś inny jednostajny ruch stereotypie ruchowe- kiwanie, huśtanie, obracanie sie w miejscu .

Asperger a autyzm

CZYM JEST ASPERGER 1CZYM JEST ASPERGER 2

Czym jest autyzm i w jaki sposób go rozpoznać

CZYM JEST AUTYZM 1CZYM JEST AUTYZM 2

Nowości i zmiany

NOWOŚCI I ZMIANY
Informacja i Zapisy;
Anna Lewanda   607-302-322
Biuro  67/216-90-02
 

Prowadząc rehabilitację dzieci i młodzieży w Ośrodkach Stecrom już od  30 lat zauważyliśmy potrzebę nowego podejścia do rehabilitacji dzieci w odpowiedzi na sygnały rodziców oraz potrzebę bardziej kompleksowego rozwiązywania problemów osób niepełnosprawnych w tym dzieci, tym bardziej że są już ku temu możliwości sprzętowe i kadrowe. Dlatego też uruchamiamy dwa nowe działy terapii w naszym Ośrodku STOBNO

- DZIAŁ TERAPII AUTYZMU I ZESPOŁU ASPERGERA 
- DZIAŁ REHABILITACJI ODDECHOWEJ

a także wprowadzamy terapie, których do tej pory nie mieliśmy tj.   

- ORTOPTYKA

- SURDOLOGOPEDA

- KĄPIELE ZIOŁOWE i ZIOŁOWO-PEREŁKOWE

- INHALACJE i NEBULIZACJE SOLANKAMI z Zabłocia

- BIOFEEDBACK-KONCENTRACJA

- SALA SI z bierną inhalacją – generatory solne

- GROTA SOLNA                                                 

Ideą i zasadniczym celem wprowadzenia nowych terapii jak - rehabilitacji oddechowej,terapii autyzmu i zesp.Aspergera oraz wspomaganie terapii już istniejących - jest stworzenie możliwości poszerzenia przestrzeni życiowej dziecka rehabilitowanego z zakresu widzenia, słyszenia , postrzegania umiejętności skupienia , lub wyciszenia działania w kierunku zmniejszenia nadpobudliwości oraz spastyki - a także bardzo ważne przy każdej terapii   -rehabilitacja oddechowa i toaleta drzewa oskrzelowego


                                                           ZAPRASZAMY 

System "Krabat" - idea i założenia

 

 

Witamy w Strefie Rodziców`

Szanowni Państwo, zapraszamy do lektury artykułów, które znaleźliśmy w publikacjach wybitnych specjalistów.

 

Znajdą Państwo tu również teksty naszych terapeutów. 

 

Jeśli mają Państwo propozycje artykułów, które powinny znaleźć się w Strefie Rodziców, zachęcamy do skorzystania z Formularza Kontaktowego.

 

Aby rozwinąć artykuł, prosimy kliknąć na jego tytuł.

Program rehabilitacji oddechowej dla dzieci

W tym pakiecie rehabilitacja odbywa się jak w pakiecie STANDARD + REHABILITACJA ODDECHOWA czyli:

Dzieci realizujące pakiet + rehabilitacja oddechowa:

  • Mają na początku badania wydolności oddechowej + wywiad z rodzicem o potrzebie i zakresie rehabilitacji oddechowej.
  • Uczestniczą co drugi dzień naprzemiennie z grotą solną w popołudniowych zabiegach –    inhalacji, nebulizacji/ 5 razy w turnusie/ po 30 minut.
  • W zależności od potrzeby zabieg oklepywania /specjalnym przyrządem/ lub usuwania zalegań w oskrzelach aparatem QUAKE lub zastosowanie oscylatora PEP
  • Uczestniczą co drugi dzień/ 5 razy w turnusie/ w  terapii GROTA SOLNA/ 30 minut/ wraz z rodzicem
  • Na życzenie mogą mieć w pokoju generator solny przemiennie z grotą solną co drugi dzień  na 24 godziny
  • Maja dostęp do korzystania w zależności od potrzeby do całości sprzętu do rehabilitacji oddechowej decyduje Kier. Zespołu- działu rehabilitacji oddechowej.

Wszystkie zabiegi rehabilitacji oddechowej oprócz Groty Solnej nie mogą się kończyć później jak o 18,30 / czyli na 1,5 godz. przed snem. /

Ortoptyka

ORTOPTYKA

  20151001 094429  20150930 143242

  20150930 143238  20150930 143225

Rehabilitacja ortoptyczna obejmuje;

  • wykrywanie zeza ukrytego
  • poprawe zdolności kontrolowania zeza okresowego
  • upłynnianie ruchów gałek ocznych
  • ćwiczenia obuocznego widzenia przed i po operacji zeza
  • cwiczenia kontrolowania ustawiania oczu
  • poprawę zakresu konwegencji (ruch bieżny gałek ocznych )
  • zwiększenie okresu widzenia obuocznego
  • ćwiczenia widzenia trójwymiarowego (stereoskopowego)
  • usprawnianie koordynacji oko-ruchowej /wzrokowo-ruchowej

Ortoptyka jest działem okulistyki zajmującym się badaniem i leczeniem zaburzeń w ustawieniu  i ruchach gałek ocznych . Diagnoza i leczenie odbywa się przy pomocy specjalistycznej aparatury i testów okulistycznych i odpowiednio dobranych ćwiczeniach .

Rehabilitacja ortoptyczna polega na koordynacji procesu widzenia.

Podstawowym celem leczenia ortoptycznego jest uzyskanie obuocznego widzenia niezbędnego w prawidłowym odbiorze wrażeń wzrokowych

Więcej informacji na temat Ortoptyki na stronie  www.leczenie-zeza.pl

dyplomowana ORTOPTYSTKA Pani KatarzynaKazubowska

   

Rodzice Dzieci z Autyzmem i Zespołem Aspergera

Coraz częściej do kompleksowej rehabilitacji w Ośrodku dołączają się osoby z Autyzmem, z jego spectrum oraz zespołem Aspergera. Pogłębienie wiedzy na temat trudności z jakimi się borykają same osoby z autyzmem i ich rodziny pozwoliło nam na zrozumienie ich potrzeb i konieczność wprowadzenia ukierunkowanej dla nich terapii.

Serdecznie zapraszamy do naszego Ośrodka Hipoterapii i Rehabilitacji dla Dzieci Niepełnosprawnych w Stobnie, gdzie w przyjaznej atmosferze dążymy do stworzenia i realizowania programu terapeutycznego także dla dzieci z Autyzmem i Zespołem Aspergera.

Ośrodek od 30 lat zajmuje się rehabilitacją na 14 dniowych turnusach rehabilitacyjnych dla dzieci niepełnosprawnych (z opiekunami). Pacjentami Ośrodka są Dzieci i Młodzież z mpdz, różnorodnymi dysfunkcjami ośrodkowego układu nerwowego, zespołami genetycznymi, chorobami metabolicznymi, stanami pourazowymi, wadami postawy oraz niepełnosprawnością umysłową, Teraz dołączamy terapie dla dzieci z Zespołem Aspergera i Autyzmem w oparciu o wiedzę, zdobytą na szkoleniach dotyczących terapii prowadzonych przez Fundację Synapsis, Stowarzyszenie Dalej Razem czy terapię Behawioralną Gdańsk  dla dzieci z Autyzmem i zespołem Aspergera.  Doświadczenie i współpraca ze Stowarzyszeniami pomoże przygotować właściwy plan zajęć terapeutycznych w naszym Ośrodku aby:

  • był dla tych osób zrozumiały, stały, przewidywalny, dostosowany do jego możliwości, potrzeb oraz zainteresowań
  • zajęcia odbywały się w przyjaznych dla niego warunkach
  • wykorzystywano odpowiednie narzędzia np. wizualizacja planu zajęć poprzez zdjęcia, obrazka piktogramy czy karty z napisami
  • były oparte na prostych, krótkich komunikatach skierowanych do osoby
  • otrzymywało wsparcie podczas programu i było odpowiednio nagradzane
  • były realizowane we współpracy z Rodzicami oraz specjalistycznymi placówkami, w których ma prowadzaną terapię

Pobierz cały list (PDF)

Zespół Aspergera

Mianem ZEPOŁU ASPERGERA określa się łagdniejsze przypadki spośród spektrum AUTYZMU dotycząca przedewszystkim zaurzeń funkcjonalnych. Podonie jak wszystkie inne przypadki jako spektrum  jest to zaburzenierozwoju o podłóżu neurologicznym.Ze względu na niewielkie nasilenie zaburzeń ZESPÓŁ ASPERGERA rzadko ywa diagnozowany przed rozpoczęciem  nauki w szkole, gdzie najczęściej ujawniaja się prolemy dziecka związane z umiejętnościami  interpersonalnymi i zyciem towarzyskim.                W ZESPOLE ASPERGERA objawy pojawiają się od urodzenia i nasilają się  wieku dojrzewania. Najczęściej w wieku dojrzewania rozpoczyna się leczenielekami antydepresyjnymi lu neuroleptykami przez cały okres trwania życia.

Objawy moga yć o różnym nasileniu od prawie niewidocznych dla osoby z tym zespołem i jej otoczenia, aż do  tak nasilonych iż uniemożliwiają normalne życie i pracę , oraz zmuszają do szukania specjalistycznej opieki .

Rehabilitacja ruchowa z elementami chiropraktyki

Dziecku na początku turnusu przydzielony jest rehabilitant, który pracuje z dzieckiem przez cały turnus. Staramy się, aby pracował z nim podczas kolejnych turnusów. W drugim dniu ćwiczeń dzieci są kwalifikowane i podpinane w kombinezon DUNAG 01

Z naszymi pacjentami pracujemy metodą NDT – BOBATH, PNF, CHIROPRAKTYKĄ

Główne zasady usprawniania według koncepscji NDT - BOBATH:

  • Wpływanie na napięcie mięśni poprzez obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższenie obniżonego, co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik postępowania już w pierwszych miesięcy życia.
  • Hamowanie nieprawidłowych odruchów.
  • Wyzwalanie ruchóww formie najbardziej, jak to jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych, co zostaje osiągnięte poprzez wspomaganie i prowadzenie ruchu z punktów kluczowych, czyli punktów kontroli ruchu, którymi są: głowa, obręcz barkowa, obręcz miednicza i inne części ciała.
  • Wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach.

Główne założenia metody PNF:

PNF, czyli proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie (z ang. Proprioceptive Neuromuscular Facilitation), znane też jako metoda torowania, torowanie nerwowo-mięśniowe, bądź rozciąganie PNF (z ang. PNF stretching). Jest to jedna z najbardziej uznanych na świecie neurofizjologicznych holistycznych metod fizjoterapeutycznych, dedykowana stopniowemu odtwarzaniu umiejętności ruchowych pacjenta i przywracaniu utraconej przez stawy i mięśnie funkcji. Pojęcie PNF, jego znaczenie i zarazem meritum metody zawarte jest w nazwie, której akronim oznacza:

  • P – (z ang. proprioceptive) proprioceptywne, dotyczące proprioreceptorów, czyli receptorów ciała odpowiedzialnych za czucie głębokie; dostarczające informacji przez czuciowe receptory o ruchach i ułożeniu ciała w przestrzeni,
  • N – (z ang. neuromuscular) nerwowo-mięśniowe, dotyczące pobudzenia aktywizującego nerwy i mięśnie,
  • F – (z ang. facilitation) facylitacja, ułatwienie, usprawnienie, pomoc, torowanie ruchów, prowadzące do zwiększenia efektywności terapii i uzyskania maksymalnego rezultatu terapeutycznego w jak najkrótszym czasie.
Główne założenie chiropraktyki :
 

Chiropraktyka opiera się na trzech spokrewnionych ze sobą oraz naukowo i klinicznie udowodnionych teoriach, które są akceptowane w środowisku naukowym.
1. Choroba może być wynikiem rozstroju układu nerwowego. Czynniki i stany, które oddziałują na układ nerwowy, a do których organizm nie jest się w stanie zaadoptować, powodują zmiany we wzorze przekazywania impulsów nerwowych, które odbiegają od normy. W konsekwencji, czego wiele zaburzeń funkcyjnych układu nerwowego może doprowadzić do powstania choroby.

 
2. Rozstrojenia układu nerwowego mogą być spowodowane zaburzeniami w układzie ruchowym.
3. Rozstrojenie układu nerwowego może spowodować lub pogorszyć chorobę, oraz spowodować zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu człowieka. Dlatego tez korekcja zaburzeń równowagi układu ruchowego jest bezwzględnie konieczna dla efektywnego prowadzenia pacjenta.

Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, a nie porusza wybranymi kończynami. Dzięki temu dostarcza odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, a jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu.

Każdy ruch jest odpowiednio przygotowany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń dobiera się indywidualnie. Podczas ćwiczeń dziecko nie powinno płakać, gdyż zmniejsza skuteczność działań terapeutycznych oraz powinno mieć zapewnione pełne poczucie bezpieczeństwa, co warunkuje osiągnięcie współpracy i akceptacji z prowadzącym ćwiczenia.

Mimo, że zajęcia prowadzi się najczęściej indywidualnie, ich celem jest zawsze przygotowanie dziecka do uczestnictwa w normalnym życiu rodzinnym i społecznym. To indywidualne podejście daje możliwość uwzględnienia potrzeb psychologicznych dziecka, stopnia jego sprawności, występujących zaburzeń, warunków rodzinnych i środowiskowych.

Jak już było wspomniane, usprawnianie według koncepcji NDT – BOBATH, PNF, CHIROPRAKTYKI jest szczególnie przydatne w leczeniu niemowląt i dzieci, oraz młodzieży, ponieważ może być włączone w ich biologiczny rytm dnia.

 Odpowiednio przeszkoleni rodzice i opiekunowie, którzy zrozumieją problemy i trudności występujące u ich dziecka kontynuują ćwiczenia w warunkach domowych. Za szkolenie rodziców odpowiedzialny jest lekarz prowadzący i fizjoterapeuta.

Dodatkowo wprowadzone są też elementy VOJTY.

Nebulizacja

Nebulizacja , nowoczesna, skuteczna terapia inhalacyjna, pozwala zarówno na udrożnienie zatkanego nosa jaki i przynosi ulgę w dokuczliwym kaszlu. Profilaktycznie (np. u dzieci i osób często chorujących) lub przy pierwszych objawach przeziębienia, można stosować inhalacje solą fizjologiczną.

Wśród wielu zalet nebulizacji warto wymienić następujące:

  • dzięki temu, że pojawiły się małe, poręczne i proste w użyciu inhalatory , nebulizacja stała się metodą dostępną w warunkach domowych
  • może byc bezpiecznie stosowana u dorosłych jak równiez u dzieci we wszystkich przedziałach wiekowych( w tym również u niemowląt)
  • wykorzystywana jest zarówno w profilaktyce (nawilżenie i oczyszczenie dróg oddechowych np. inhalacje roztworem soli fizjologicznej) jak i leczeniu chorób układu oddechowego (np. nieżytu nosa i gardła, astmy oskrzelowej)
  • pozwala na szybki i bezpośredni transport leku do zmienionych chorobowo regionów układu oddechowego (tym samym ogranicza niepożądane, ogólnoustrojowe skutki leków)
  • umożliwia dostosowanie dawki leku (także podawanie kilku leków jednocześnie) indywidualnie do aktualnego stanu pacjenta

Zadaniem nebulizacji , przy zastosowaniu tzw. oczyszczaczy zatok, jest utrzymanie lub przywrócenie prawidłowego funkcjonowania górnych dróg oddechowych. Zapalenie błony śluzowej nosa, ogranicza bowiem w istotny sposób funkcje jamy nosowej, powodując na przykład:

  • utratę powonienia
  • upośledzenie słuchu
  • zmianę toru oddechowego z nosowego na gardłowy (powietrze dostające się do oskrzeli nie jest odpowiednio oczyszczone, ogrzane i nawilżone)
  • znacznego upośledzenia funkcji wymiany cieplnej, odpowiadającej za równowagę termiczną mózgu (w stanach blokady przewodów nosowych)

Rehabilitacja oddechowa

W leczeniu przewlekłym wielu chorób układu oddechowego w tym astmy zaleca się REHABILITACJE ODDECHOWĄ .

Jednym z najważniejszych elementówrealizowanych w programach rehabilitacyjnych jest demonstracja w sytuacji

  • nauka efektywnego kaszlu
  • ćwiczenia związanie z fazą wydechową ( dmuchanie przez rurkę do naczynia z wodą )
  • oklepywanie klatki piersiowej
  • ćwiczenia ogółnousprawniające

Podstawowym zadaniem programów jest edukacja chorych w uwzględnieniem zasad samokontroli( ocena sztywnego przepływu wydechowego PEF , poznanie tzw systemy "stref"

rodzaje ćwiczeń

  • POZYCJA WOŹNICY - jedna z form zachowań przedewszystkim chorych z astmą oskrzelową jest przyjmowanie odpowiedniej pozycji w trakcie napadu duszności 
  • DRENAZ OSKRZELI -zadaniem drenażu jest usunięcie zalegającej w drzewie oskrzelowym wydzieliny  poprzez wspomaganie mechanizmów fizjologicznych ( funkcja czyszcząca nabłonka rzęskowego, odruch kaszlu). Zalecany jest przedewszystkim w przypadku hipersekrecji z wysiękowym zapaleniem oskrzeli jest metoda zabiegania powstawania zarostów opłucnej oraz zapalenia płuc.

REHABILITACJA ODDECHOWA /FIZJOTERAPIA ODDECHOWA/  W NASZYM  OŚRODKU = STOBNO =

 

DLACZEGO? Przewlekłe schorzenia układu nerwowo-mięśniowego prowadzą do postępującego osłabienia mięśni, także klatki piersiowej, co jest powodem powolnego, lecz stałego osłabiania amplitudy ruchów oddechowych. W połączeniu z deformacjami szkieletu prowadzi to do przewlekłej hipowentylacji płuc, która może skutkować niewydolnością oddechową, czyli spadkiem prężności tlenu lub/i wzrostu dwutlenku węgla w krwi tętniczej. Innymi przyczynami niewydolności oddechowej są choroby płucne i związane z nimi zwiększone zalegania wydzieliny w drogach oddechowych oraz niemożność jej ewakuacji, co skutkuje zwiększonym zapotrzebowaniem na tlen u pacjenta z chorobą nerwowo-mięśniową.

Amerykańscy naukowcy w swoich badaniach wykazują, że to właśnie sprawność mechanizmów nerwowo-mięśniowych utrzymuje drożność dróg wydechowych. W przypadku chorób nerwowo-mięśniowych zalegająca wydzielina sprzyja częstszym i dłuższym zachorowaniom na infekcje dróg oddechowych. Opiekunowie chorych dzieci bardzo często mylnie kojarzą powstające problemy oddechowe z prostymi infekcjami  przeziębieniowymi. W wielu przypadkach poważne infekcje dają skąpe objawy.

DLA KOGO? Rehabilitacja oddechowa u osób z porażeniem mózgowym (w tym MPDz), dystrofią mięśniową, niedowładem czterokończynowym itp. wymaga specjalistycznego przygotowania opiekuna.

JAK? Program usprawniania osoby chorej powinien być indywidualny i dostosowany do często dynamicznie zmieniającego się stanu chorego. Wśród metod rehabilitacji pulmonologicznej zasadnicze miejsce zajmują inhalacje, zabiegi toalety drzewa oskrzelowego (drenaż, ćwiczenia efektywnego kaszlu, techniki ewakuacji wydzieliny, terapia dodatnim ciśnieniem wydechowym) oraz ćwiczenia oddechowe. W zależności od stanu osoby chorej taka toaleta powinna być wykonywana nawet 3 razy dziennie.

JUŻ TERAZ W OŚRODKU HIPOTERAPII I REHABILITACJI DZIECI = STOBNO =:   W ostatnich latach fizjoterapia przeżywa intensywny rozwój. Dostępne są coraz nowsze techniki pracy z pacjentem, ułatwiające maksymalnie intensywną rehabilitację przy mniejszym nakładzie pracy osoby trzeciej. To właśnie oferujemy Państwu w Stobnie.

W IIpoł. lutego 2016 wychodząc naprzeciw potrzebom zgłaszanym przez opiekunów i idąc o krok dalej w kompleksowym i holistycznym podejściu do naszych podopiecznych postanowiliśmy uruchomić         Dział rehabilitacji oddechowej:

* po pierwsze inhalatornia i inhalatornia/SI – ośrodek został przygotowany i stworzone zostało miejsce do wykonywania inhalacji, specjalnie przygotowana kadra jest już gotowa, aby przekazać Wam metodykę poprawnie wykonanej i efektywnej inhalacji

* po drugie szkolenia dla wszystkich w zakresie przeprowadzania drenażu oskrzelowo-płucnego, autogenicznego i z użyciem alternatywnych metod:

*systemy PEP (maska PEP)

*systemy OPEP (Aerobika, Quake)

* po trzecie GROTA SOLNA: stworzona dla pacjentów i ich opiekunów – zalety mikroklimatu morskiego w nowym  pomieszczeniu + generatory aerozolu solnego/na życzenie/ w pakiecie z reh.oddechową w  Waszych pokojach!

 

  Serdecznie zachęcamy do skorzystania z nowego działu rehabilitacji oddechowej, gdzie terapeuci pokażą, wytłumaczą i nauczą Was opiekunów, jak wykonywać toaletę drzewa oskrzelowego i tym samym podnieść jakość i komfort oddechowy  dnia codziennego Waszego dziecka.

Surdologopedia

Surdologopedia

Zajmuje się;

  • nauczaniem ( kształtowaniem ) mowy w wypadku jej braku lub utraty
  • usuwanie zaburzeń głosu
  • usuwaniem trudności w czytaniu i pisaniu u osób z uszkodzonym narządem słuchu

Przedmiotem badań jest mowa osób z wada słuchu , a dokładniej teoria i praktyka komunikacji , jej zaburzeń w aspekcie rewalidacji tych osób . 

Celem głównym jest kształtowanie, wychowanie i terapie osób z wada słuchu zgodnie z podstawowymi zasadami logopedii .

Zadania szczegółowe;

  • wychowanie lub rozwijanieróznych sposobów komunikowania się , czyli umiejętności nadawania i odbierania tekstów słownych , pisemnych lub sygnalizacyjnych dzieci z wada słuchu czyli przygotowanie do swobodnego porozumiewania się z otoczeniem 
  • kształtowanie mowy , czyli dbanie o jej najlepszy rozwój pod względem fonetycznym, leksykalnym, gramatycznym .
  • Doskonalenie wyrazistości wypowiedzi i terapi rozumienia stekstów słownych przez osoby ogłuchłe po 5 roku zycia
  • Eliminowanie zachowań zakłucających proces komunikowania się oraz kształtowanie wszechstronnego i zaintegrowanego rozwoju psychomotorycznego
  • Ustalenie i weryfikowanie kompleksowej diagnozy.
  • Pomoc poradnictwo rodzinne.
  • Organizowanie współpracy i współdziałania ze specjalistami wspierającymi rozwój dzieci z wadą słuchu.

Kąpiele lecznicze

Kąpiel perełkowa – rodzaj zabiegu balneologicznego polegający na kąpieli w wodzie, do której wtłaczane jest powietrze pod ciśnieniem.

Kąpiel wykonuje się na bazie wód leczniczych lub zwykłej wody gospodarczej o temperaturze 35-37 °C. Zabieg trwa 10-20 minut i podczas kuracji uzdrowiskowej przeciętnie wykonywany jest 2-3 razy w tygodniu. Przeprowadza się go w wannach ze specjalnym rusztem na dnie, przez który wtłaczane jest powietrze o ciśnieniu 2-4 at.

Zabieg ma działanie odprężające – poprawia samopoczucia i zmniejsza ryzyko zaburzeń krążeniowych. Zalecany jest przy nerwicach, ogólnym osłabieniu, itp.

kAPIELE ZIOŁOWE ;

  • Ziele ogórecznika
  • Ziele ruty
  • Kłącze tataraku
  • Susz huby brzozowej

Najlepsze wyniki w wyciszeniu, rozluźnieniu spastyki powoduje kąpiel w wywarze z mieszanki

Hipoterapia inaczej

Artykuł autorstwa dr n. med. Moniki Gasińskiej, który ukazał się w specjalistycznym kwartalniku Fizjoterapia Polska (nr 3/2009)

Hipoterapia – lecznicze oddziaływanie konia na człowieka, znane od czasów Hipokratesa. Obecnie bardzo rozpowszechniona metoda rehabilitacyjna, stosowana w wielu schorzeniach neurologicznych, psychicznych oraz układu kostno-stawowo-mięśniowego, u pacjentów w różnym wieku. Szczególnie często wykorzystywana jest jako element w kompleksowej terapii dzieci.

Hipoterapia definiowana jest na różne sposoby; w internecie można znaleźć wiele różnych jej definicji. Dobra definicja powinna jednak ułatwić zrozumienie fenomenu, jakim jest wykorzystanie konia w terapii; pomóc odpowiedzieć na pytanie o istotę wyjątkowego oddziaływania konia na człowieka.

Jedna z definicji określa hipoterapię jako (...) ogół zabiegów terapeutycznych, do których wykorzystuje się konia.

Hipoterapia stanowi jedną z form rehabilitacji wieloprofilowej.
Uniwersalność metody polega na jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym, sensorycznym,
psychicznym i społecznym.

Dzięki takiemu pojmowaniu hipoterapii rozumiemy, że oddziaływanie konia odbywa się równocześnie w czterech sferach: ruchowej, zmysłowej, psychicznej i społecznej.

Oddziaływanie w sferze ruchowo-zmysłowej obejmuje przekazywanie wzorca ruchu miednicy konia, idącego stępa na miednicę pacjenta, jadącego w pozycji siedzącej. Ma to sens neurofizjologiczny, bowiem wzorzec ruchu miednicy konia idącego stępa jest zbliżony do ruchu miednicy, jaki dokonuje się podczas pełnego cyklu chodu człowieka na dwóch zdrowych kończynach dolnych.

Jeżeli uda nam się uruchomić miednicę jeźdźca w tym właśnie wzorcu, to dzięki proprioceptorom czyli receptorom czucia głębokiego, informacja ta zostaje przekazana do mózgu pacjenta, a następnie w nim zakodowana.

Nie ma innej metody rehabilitacji, która jest w stanie tak dokładnie przekazać odczucie ruchu miednicy w czasie chodu. Dlatego dla pacjentów z uszkodzeniami centralnego systemu nerwowego, którym towarzyszą niedowłady czy porażenia, którzy utracili zdolność chodzenia lub nigdy jej nie posiadali, hipoterapia stanowi niepowtarzalną szansę na uświadomienie sobie istoty ruchu najbardziej zbliżonego do chodu. Hipoterapia pozwala również na trening pracy mięśni posturalnych w pozycji siedzącej, według wzorca reakcji równoważnych. Umożliwia on poprawę kontroli pozycji siedzącej, dzięki zwiększeniu umiejętności przenoszenia środka ciężkości nad podłożem (punktem podparcia), różnym co do wielkości i ruchomości. Funkcjonalnie pacjent odczuwa poprawę, zdobywając umiejętność łatwiejszego wykonywania czynności w pozycji siedzącej. Kończyny górne stają się sprawniejsze, służą już nie tylko do podporu, ale i do wykonywania nowych czynności – jedzenia, pisania, obsługi komputera, posługiwania się wózkiem inwalidzkim. Poprawa kontroli tułowia umożliwia trening chodu z balkonikiem, o kulach, a czasami stwarza możliwość samodzielnego chodzenia.

Zajęcia hipoterapii stają się szansą na poprawę jakości chodu u osób chodzących samodzielnie, ale nieprawidłowo.

Aby osiągnąć takie rezultaty hipoterapia musi być prowadzona systematycznie i spójne z kinezyterapią. Warunkiem tak prowadzonych zajęć jest wysoka jakość pracy wykwalifikowanego hipoterapeuty, który opiera się na zdobytej wiedzy teoretycznej, praktyce i doświadczeniu. Dobry hipoterapeuta wie, że uzyskanie pełnego i skutecznego oddziaływania konia na pacjenta warunkuje: prawidłowy dobór konia do pacjenta pod względem wielkości i jakości chodu, pozycja siedząca pacjenta zgodna z zasadami liniowości, wykorzystanie różnych torów jazdy konia (wężyk, ósemka, zatrzymywanie i ruszanie), perfekcyjne prowadzenie konia oraz adekwatna asekuracja pacjenta siedzącego na koniu.

Przedstawiony model pracy odbiega od standardowo pojmowanej hipoterapii, w której dominuje mnogość zmian pozycji na koniu – od leżenia na plecach, przejścia do pozycji siedzącej, leżenia na brzuchu, siedzenia bokiem, do pozycji leżenia w poprzek kłody konia (tzw. martwy Indianin).

Model neurofizjologiczny fizjoterapii na koniu opiera się na maksymalnym wykorzystaniu właściwości ruchów konia, a wiec tego, co jest absolutnie nieosiągalne w innej metodzie rehabilitacyjnej.

Zmiany pozycji pacjenta na koniu, prowadzenie ćwiczeń - to co jest przede wszystkim widoczne, a nie odczuwalne w czasie jazdy - zalecamy szczególnie osobom z problemami natury psychologiczno-pedagogicznej.

Ćwiczenia zadaniowe z piłką, drążkiem, nazywanie części ciała, powodowanie koniem, dawanie poczucia sprawstwa oraz doświadczania skutków swoich zachowań, znakomicie wpisują się w psycho-pedagogiczną jazdę konną wraz z woltyżerką, fizjoterapię na koniu (model funkcjonalny), czy terapię kontaktem z koniem. Są one podstawą w oddziaływaniu na sferę psychiczną.

Dlatego właśnie ćwiczenia zadaniowe rekomenduje się dla dzieci z zespołem Downa, lekkim upośledzeniem umysłowym, wadami postawy, zaburzeniami zachowania, nadruchliwością, deficytem uwagi, problemami z percepcją, czy zaburzeniami w rozwoju psycho-ruchowym, a dla dorosłych jako element terapii zaburzeń psychicznych i uzależnień.

Dopełnieniem jazdy terapeutycznej winno być wykorzystanie kontaktu z koniem bez konieczności jego dosiadania. Na uwagę zasługują wszystkie działania, w których uczestniczy koń, stwarzając przyjazne środowisko. Warto zatem pamiętać o czynnościach pielęgnacyjnych konia – czyszczenie, zakładanie ogłowia, używanie kopystki, siodłanie, czesanie grzywy, praca w stajni. Wszystkie te czynności wymagają planowania, celowości ruchu, koordynacji oko-ręka, doboru dogodnej pozycji, płynności i harmonii ruchu. Stanowią dlatego fantastyczny trening czynności adekwatnych do wieku i możliwości pacjenta, na bazie doświadczeń sensomotorycznych, zgodnie z koncepcja ICF - International Classification of Function, Disability and Health (Międzynarodowa Klasyfikacja Funkcji, Niepełnosprawności i Zdrowia).

Warto także podkreślić walory terapeutyczne przejażdżek konnych oraz zawodów i rekreacyjnych imprez konnych, szczególne pozytywnie oddziaływujących na sferę społeczną oraz psychiczną.

Koń jest tutaj podmiotem intergrującym. Hipoterapeuta przygotowuje trasy, zadania, nagrody; wszystko na miarę potrzeb i możliwości pacjentów. Dobra organizacja terenu oraz adekwatne zaplanowanie aktywności, umożliwia pacjentom i ich rodzinom przeżycie radosnych, szczęśliwych chwil.

Wiele wiadomo na temat wskazań do stosowania hipoterapii, natomiast rzadko przedstawiane są nieliczne przeciwwskazania. Powinno się jednak pamiętać, że nie każdy pacjent może korzystać z dobrodziejstw tej terapii.

Nie możemy hipoterapii zastosować w przypadku niepohamowanego lęku pacjenta przed koniem, silnej reakcji uczuleniowej na zapach, pot i sierść konia, pogarszania się stanu zdrowia w przebiegu choroby, w ostrych chorobach infekcyjnych, w chorobach przebiegających z nieprawidłową mineralizacją kości. Rozważenia celowości hipoterapii wymaga brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym pacjenta, czy stan głębokiego upośledzenia umysłowego. Ważnym jest także pytanie o wybór pozycji i sposobu asekuracji, zapewniających prowadzenie bezpiecznych zajęć.

Hipoterapia to praca zespołowa. Wymaga całkowitego, pełnego, bezpośredniego porozumienia pomiędzy osobą prowadzącą konia i hipoterapeutą. Instruktorzy hipoterapii w Polsce stanowią już liczną grupę zawodową, a dzięki profesjonalnym szkoleniom, organizowanym między innymi przez Fundację Hipoterapia – Na Rzecz Rehabilitacji Dzieci Niepełnosprawnych z Krakowa, grupę coraz lepiej przygotowaną do wykonywania swojej pracy.

Walory hipoterapii ciągle są zbyt mało znane w środowisku lekarzy, którzy jako niezbędni w dobrym zespole hipoterapeutycznym, powinni kierować pacjentów na terapię z wykorzystaniem konia i ukierunkowywać działania terapeutów.

Powtórzymy, hipoterapia - jako lecznicze oddziaływanie konia na człowieka, znane od czasów Hipokratesa – dzisiaj wymaga na nowo rozumienia oraz promowania, tak aby oddziaływanie konia było nie tylko radością, ale skuteczną i bezpieczną terapią.

dr n. med. Monika Gasińska

Autorka jest:

pediatrą
specjalistą rehabilitacji medycznej
nauczycielem terapii NDT-Bobath
członkiem EBTA
kierownikiem Oddziału Dziennej Rehabilitacji Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie
instruktorem rekreacji ruchowej ze specjalnością hipoterapii
prezesem Polskiego Towarzystwa Hipoterapeutycznego w latach 2000-2004
inicjatorem i współautorem opracowania Kanonów Polskiej Hipoterapii
szefem zespołu terapeutów Fundacji Hipoterapia w Krakowie
wykładowcą na kursach zawodowych i szkoleniach doskonalących dla hipoterapeutów, organizowanych przez Fundację Hipoterapia, m.in. w ramach programu „Kompetencje dla zdrowia” realizowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

Mózgowe porażenie dziecięce

  Rehabilitacja oddechowa w Mózgowym 

Porażeniu Dziecięcym

 Mózgowe porażenie dziecięce to wielonarządowe zaburzenie neurologiczne, które wymaga wielokierunkowego działania rehabilitacyjnego , determinacji , dużego nakładu pracy i zaangażowania zarówno ze strony chorych , jak i ich opiekunów oraz terapeutów. Deformacje szkieletu i zaburzenia napięcia mięśniowego są głównymi  przyczynami zwiększonego zalegania wydzieliny w drogach oddechowych oraz niemożności jej ewakuacji . Naukowcy w swoich badaniach wykazują , że to właśnie sprawność mechanizmów  nerwowo-mięśniowych utrzymuje drożność dróg oddechowych . W przypadku chorób nerwowo-mięśniowych zalegająca wydzielina sprzyja częstszym i dłuższym zachorowaniem na infekcje dróg oddechowych .REHABILITACJA ODDECHOWA u osób z porażeniem mózgowym ( w tym MPDZ) dystrofią mięśniową , niedowładem czterokończynowym itp, wymaga specjalistycznego przygotowania opiekuna. Pacjenci Ci bardzo często mają trudności z odkrztuszaniem wydzieliny , nie zaleca się im przyjmowania leków mukolitycznych przez co wymagają  stałej toalety drzewa oskrzelowego .

Wdrażając REHABILITACJĘ ODDECHOWĄ  mamy na celu;

  • utrzymanie lub poprawę funkcji oddechowej
  • zapobieganie lub zmniejszenie przykurczów i deformacj
  • utrzymanie lub poprawę siły mięśniowej
  • przedłużanie i ułatwianie funkcji lokomocji

Program usprawniania osoby chorej powinien byc indywidualny i dostosowany do często  dynamicznie zmieniającego się stanu chorego .Wsród metod rehabilitacji oddechowej zasadnicze miejsce zajmują zabiegi toalety drzewa oskrzelowego ( drenaż , ćwiczenia efektywnego kaszlu , techniki ewakuacji wydzieliny , terapia dodatnim ciśnieniem wydechowym ) , oraz ćwiczenia oddechowe . U dzieci z ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi obserwuje się dużą częśtotliwość występowania problemów z oddychaniem , które mogą być związane lub niezależne od podstawowej niepełnosprawności . Problemy z oddychaniem wpływają w bardzo dużym ,bardzo dużym stopniu na jakość życia tych dzieci . W celu poprawy tych parametrów warto zwrócić uwagę na aspekt oddechowy w kompleksowej rehabilitacji. Sugeruje się wzbogacanie tradycyjnej fizjoterapi o nowoczesne metody , które moga poprawić komfort życia chorych oraz ich opiekunów 

prof. dr hab. med. Jagna Czochańska, emer. Kierownik Kliniki Dzieci i Młodzieży Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie

Medycyna Praktyczna Pediatria 1999/04

Definicja choroby i rozpoznanie

Termin mózgowe porażenie dziecięce (MPDZ) ma rodowód sięgający XIX wieku. Współczesna definicja tego zaburzenia została sformułowana m.in. przez Baxa w 1964 roku jako zaburzenie ruchu i postawy związane z uszkodzeniem lub zaburzeniem rozwojowym niedojrzałego mózgu [1]. Nagromadzona przez następne lata medyczna wiedza, zwłaszcza od czasu wprowadzenia diagnostyki obrazowej (USG, tomografia komputerowa [CT], a przede wszystkim tomografia rezonansu magnetycznego [MRI]), pozwala nie tylko określić rodzaj uszkodzenia mózgu odpowiedzialnego za powstanie zaburzeń, ale także ustalić czas w jakim do tego uszkodzenia doszło. [2,3] Wśród lekarzy zajmujących się badaniami nad MPDZ w ciągu ostatnich 20 toczyła się dyskusja o celowości posługiwania się zbiorczą definicją. W 1990 r. grupa ekspertów z różnych krajów opowiedziała się ostatecznie za jej utrzymaniem ze względu na przydatność dla badań epidemiologicznych oraz podobne problemy medyczne i społeczne u chorych na MPDZ. Zgodnie z przyjętymi wówczas ustaleniami MPDZ zdefiniowano jako pojęcie zbiorcze (tzw. definicja "parasol"), obejmujące grupę niepostępujących, lecz o zmiennym obrazie klinicznym, zespołów ruchowych w następstwie uszkodzenia lub zaburzenia rozwojowego mózgu we wczesnym stadium jego rozwoju. [4]

Uznano, że dla precyzyjnego określenia stwierdzanych zaburzeń należy posługiwać się podziałem uwzględniającym różne postacie kliniczne MPDZ, zależne od rodzaju zespołu neurologicznego i stopnia nasilenia objawów, a także czasu powstania uszkodzenia mózgu (wiek ciążowy) i jego przyczyny. Aby spełnić ten warunek, badający chorego lekarz musi posiadać oprócz stosownej wiedzy o MPDZ, także właściwe informacje na temat:

  • wywiadu prenatalnego i okołoporodowego,
  • rodzaju występującego u dziecka zespołu neurologicznego,
  • wyniki badań obrazowych ośrodkowego układu nerwowego (ten punkt jest coraz częściej podkreślany).[5,6]

Ze względu na stopniowe dojrzewanie ośrodkoweg układu nerwowego u człowieka, które trwa dłużej niż dojrzewanie innych narządów i układów, 2 ostatnie informacje stają się wiarygodne dopiero po okresie niemowlęcym, według przyjętej granicy - w wieku co najmniej 3 lat. [7] Powoduje to, że rozpoznawanie MPDZ ustala się poprzez narastanie podejrzenia choroby - nigdy jednoczasowo. W celu postawienia trafnej diagnozy należy przeprowadzić wielokrotne badania dziecka, a ich precyzja w dużym stopniu zależy od wieku pacjenta. Im słabiej zespół chorobowy jest wyrażony, tym później będzie możliwe jest ustalenie rozpoznania.
Wywiad na temat okresu okołoporodowego i przebiegu ciąży odgrywa w procesie diagnostycznym ważną rolę. Dotyczy to jednak tylko tych dzieci, które przebyły np. ciężką okołoporodową encefalopatię niedotlenieniowo-niedokrwienną czy też krwawienie do- i(lub) okołokomorowe. Zaburzenia te stwierdza się najczęściej u noworodków urodzonych przedwcześnie, u których uszkodzenie mózgu powstaje w okresie okołoporodowym. Wraz ze wzrostem masy ciała noworodka coraz większą rolę w powstawaniu MPDZ odgrywają czynniki prenatalne. Ich ustalenie jest trudniejsze, a u ponad 40% chorych niemożliwe [5]. Wywiad dotyczący przebiegu ciąży oraz okresu okołoporodowego i noworodkowego u takich dzieci nie wskazuje na żadne wyraźne obciążenia, a badania obrazowe ośrodkowego układu nerwowego nie pozwalają jednoznacznie określić zmiany.

Przedstawione trudności implikują dużą złożoność diagnostyki MPDZ, zwłaszcza gdy zmierza się do ustalenia prawdopodobnej przyczyny uszkodzenia mózgu, a także określenia współistniejących obok zaburzeń ruchowych objawów neurologicznych i ze strony narządów zmysłu (poziom rozwoju umysłowego, ubytki fragmentaryczne, zaburzenia uwagi, niedosłuch, wady wzroku). Diagnostyką dzieci z MPDZ powinni więc zajmować się lekarze różnych specjalności, ale procesem diagnostycznym musi kierować jeden lekarz - najlepiej neurolog dziecięcy. Pediatra pierwszego kontaktu w całym zespole terapeutycznym zajmuje pozycję tego, który pomaga dziecku na co dzień oraz spełnia trudną rolę pierwszego diagnosty wysuwającego podejrzenie rozpoznania MPDZ.

Podejrzenie MPDZ u niemowlęcia powinien wzbudzać opóźniający się rozwój psychoruchowy, któremu towarzyszą dodatkowe nieprawidłowości ruchowe. Pierwsze zaburzenia objawiają się głównie obniżeniem napięcia mięśni szyi i tułowia, co powoduje odgięciowe układanie głowy i zaburza zdolność do jej antygrawitacyjnego ustawienia. Następnie uwidaczniają się nieprawidłowości w zakresie obręczy barkowej oraz miednicznej. Dziecko nie nabywa umiejętności wykonywania dalszych ruchów antygrawitacyjnych, a także izolowanych ruchów poszczególnymi częściami ciała. Aby wykryć te nieprawidłowości, pediatra musi znać normy rozwojowe niemowlęcia oraz wzorzec fizjologicznych zachowań ruchowych. Jeśli lekarz zauważy nieprawidłowości w tym zakresie, zwłaszcza utrzymujące się podczas 2 kolejnych wizyt, powinien skierować niemowlę na konsultacje do neurologa dziecięcego. Rodzicom lepiej powiedzieć o nieprawidłowym rozwoju ruchowym dziecka niż pochopnie niepokoić ich podejrzeniem rozpoznania MPDZ. Rozmowa z rodzicami wymaga ostrożności i umiaru. Nie można zbagatelizować stwierdzanych zaburzeń, ale chyba jeszcze większym błędem jest ich nadrozpoznawanie.

Po stwierdzeniu nieprawidłowości w zakresie wzorca ruchowego pediatria może także skierować dziecko do kinezyterapeuty. Musi to jednak być rzeczywiste zaburzenie ruchowe, a nie jeden z mniej klasycznych wariantów rozwojowych. Wskazaniem do usprawniania ruchowego jest bowiem dysfunkcja, czyli uniemożliwienie dziecku komunikowania się z otoczeniem oraz jego inicjatywy w tym zakresie.

Jeśli w toku dalszych badań, a przede wszystkim dalszego rozwoju dziecka, potwierdzi się podejrzenie MPDZ (najczęściej postać spastyczna), rodzice rozpoczynają długą drogę poszukiwania pomocy. Przechodzą oni różne etapy: od niewiary, buntu, do rzeczywistej lub pozornej akceptacji swojego chorego dziecka. Jeśli podczas usprawniania leczniczego dostrzegają postęp w rozwoju ruchowym - akceptują je, zwykle zwiększając skuteczność terapii indywidualnym kontaktem z wybranym terapeutą. Jeśli jednak dziecko nie wykazuje postępu w rozwoju, co zwykle wiąże się z ciężkim zaburzeniem neurologicznym, odbywają długą drogę "wędrówki terapeutycznej" poprzez różne ośrodki i różne metody rehabilitacji - także te niesprawdzone lub uznane za nieracjonalne. W tym czasie rzadko korzystają z pomocy pediatry pierwszego kontaktu.

Towarzyszące choroby i zaburzenia

Rodzice dziecka chorego na MPDZ udają się do pediatry pierwszego kontaktu dopiero wtedy, gdy dziecko zachoruje lub gdy wystąpi u niego kolejny akt dramatu - napad padaczkowy. Napad padaczkowy może towarzyszyć chorobie zakaźnej lub mieć charakter izolowanego zaburzenia. W obu przypadkach może wskazywać na ujawnienie się padaczki. Padaczka u dzieci chorych na MPDZ występuje na ogół w pierwszych 4-5 latach życia. Częstość ujawniania się padaczki zależy od postaci MPDZ [8]; największa jest w czterokończynowych postaciach MPDZ, w których zależnie od sposobu oceny szacowana jest na 50-90%. Padaczka w większości przypadków przejawia się napadami zgięciowymi (zespół Westa). Często też obserwuje się ją u dzieci z porażeniem połowiczym (34-60%), rzadko występuje natomiast w postaci kurczowej MPDZ, zwłaszcza u dzieci urodzonych przedwcześnie (11-20%). Charakteryzuje się większą niż wśród ogółu chorych na padaczkę opornością na leczenie. Jej wystąpienie pogarsza rokowanie, ponieważ każdy napad drgawek - z uwagi na niewydolność ruchową dziecka - zwiększa ryzyko urazu oraz wywołuje lęk rodziców, prowadząc do jeszcze większej nadopiekuńczości z jednoczesnym podświadomym odrzucaniem dziecka. Z tego powodu pojawienie się napadów wymaga w każdym przypadku konsultacji u neurologa dziecięcego. Niekiedy w celu ustalenia właściwego rozpoznania i rozpoczęcia leczenia konieczna jest również hospitalizacja dziecka na oddziale specjalistyczny.

Leczenia przeciwpadaczkowego na ogół nie rozpoczyna się przed wystąpieniem 2. napadu. W razie powtórzenia się napadu drgawek, aby skrócić drgawki, zaleca się doodbytnicze podanie diazepamu (patrz także Padaczka). Wypisując receptę na diazepam w postaci doodbytniczej należy bardzo dokładnie poinstruować rodziców jak się go podaje, a także jakie są niepożądane skutki tego leczenia.

W miarę rozszerzania się kontaktów z rówieśnikami, dziecko chore na MPDZ zaczyna zapadać na różne ostre choroby, głównie zakażenia wirusowe. Zasady ich leczenia - z wyjątkiem chorych z najcięższymi zaburzeniami neurologicznymi - nie odbiegają od stosowanych rutynowo u przeciętnego dziecka (patrz także Padaczka).

W ciężkich postaciach MPDZ, gdy dziecko nie potrafi wykonywać ruchów antygrawitacyjnych i ma trudności z odkrztuszaniem wydzieliny, do leczenia należy wprowadzić leki zmniejszające wydzielanie śluzu w drogach oddechowych. W związku z tym należy unikać stosowania u tych chorych benzodwuazepin, które stymulują gruczoły błony śluzowej oskrzeli.

Dzieci chore na MPDZ mogą odczuwać różne dolegliwości bólowe związane z nieprawidłowym napięciem mięśni i zniekształceniami stawowo-więzadłowymi, dlatego warto też pamiętać o podawaniu im leków przeciwbólowych. [9]

Pediatra pierwszego kontaktu powinien również pamiętać o ważnym problemie, jakim jest higiena jamy ustnej. Dzieci chore na MPDZ ze względu na zaburzoną czynność mięśni żwaczy są podatne na próchnicę, a także choroby dziąseł - głównie zapalenia. Właściwa pielęgnacja polegająca na oczyszczaniu jamy ustnej po każdym karmieniu może skutecznie zapobiec tym zaburzeniom (u niemowląt zaleca się stosowanie w tym celu waty nasączonej roztworem węglanu sodu lub solanki, natomiast u dzieci z wykształconym już uzębieniem - szczoteczki z wodą, a następnie pasty do zębów). Jeśli jednak doszło do rozwoju próchnicy, nieodzowne jest leczenie stomatologiczne. [10]

Problemy pielęgnacyjne

Często - choć zajmują się tym także poradnie rehabilitacyjne dla dzieci chorych na MPDZ - pediatra pierwszego kontaktu musi udzielać rodzicom porad dotyczących sposobu karmienia. W następstwie uszkodzenia ośrodkowego neuronu ruchowego u chorych dzieci dochodzi do zaburzenia napięcia mięśni twarzy, podniebienia miękkiego, gardła, krtani i języka, co utrudnia rozwój prawidłowego ssania i powoduje trudności w połykaniu, a potem gryzieniu i żuciu. Aby uniknąć takich problemów należy zapewnić dziecku odpowiednią pozycję podczas karmienia oraz właściwie podawać pokarm, a potem nauczyć samodzielnego odżywiania się. [11] Ważne jest, aby z powodu choroby nie pozbawiać niemowlęcia mleka matki.

Szczepienia ochronne

Wiele problemów u dzieci chorych na MPDZ stwarzają szczepienia ochronne. Rodzice, a także lekarze, obawiają się wystąpienia powikłań, a zwłaszcza pojawienia się drgawek po szczepieniu przeciw krztuścowi. W rzeczywistości jednak związek ten jest raczej czasowy niż przyczynowy (na okres szczepień u dzieci przypada szczyt zapadalności na padaczkę z napadami zgięciowymi). Zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego dzieci chore na MPDZ powinno się szczepić zgodnie z kalendarzem. Zaleca się też coroczne szczepienie przeciwko grypie. [12]

Skrupulatne i terminowe wykonywanie szczepień ochronnych jest obecnie szczególnie ważne, ponieważ coraz więcej dzieci chorych na MPDZ uczęszcza do różnych ośrodków pobytu dziennego, takich jak przedszkola specjalne czy integracyjne, a także podejmuje naukę szkolną w placówkach oświatowych.

Podsumowanie

Przedstawione uwagi na temat roli pediatry pierwszego kontaktu w opiece nad dzieckiem chorym na MPDZ nie wyczerpują całego zagadnienia; na które powinna się składać nie tylko działalność lecznicza i profilaktyczna, ale także terapia podtrzymująca dla rodziny oraz oddziaływanie na rodzinne relacje (np. przeciwdziałanie nadmiernemu obciążeniu obowiązkami matki, zaniedbywanie zdrowych dzieci na korzyść dziecka chorego itp.). Akceptując potrzebę szerokiego uczestnictwa pediatry pierwszego kontaktu w opiece nad dziećmi chorymi na MPDZ należy pamiętać, że ze względu na stosunkowo małą częstość tego zaburzenia (szacuje się, że współczynnik zapadalności na MPDZ wynosi 2-2,5/1000) będzie się spotykał w swojej praktyce lekarskiej tylko z pojedynczymi chorymi, co nie wystarcza do zdobycia odpowiedniego doświadczenia, umożliwiającego samodzielne sprawowanie opieki nad chorym. [7]

Piśmiennictwo

1. Bax M.: Terminology and classification of cerebral palsy. Dev. Med. Child Neurol. 1964; 6; 295-297.

2. Okumora A., Kato T., Kuna K. i inni: MRI findings in patients with spastic cerebral palsy. I correlation with gestational age at birth. Dev. Med. Child Neurol. 1997; 39; 363-368.

3. Okumura A., Kato T., Kuno K. i inni: MRI findings in patients with spastic cerebral palsy. II correlation with type of cp. Dev. Med. Child Neurol. 1997; 39; 369-372.

4. Mutch L., Alberman E., Hagberg B., Kodoma K., Perat M.: Cerebral palsy epidemiology: Where are we now and where are we going. Adnotations. Dev. Med. Child Neurol. 1992; 34; 547-555.

5. Krageloh-Mann I., Hagberg G., Meisner Ch. I inni: Bilateral spastic cerebral palsy - a collaborative study between South West Germany and Western Sweden. III aetiology. Dev. Med. Child Neurol. 1995; 37; 191-203.

6. Krageloh-Mann I., Petersen D., Hagberg G. i inni: Bilateral spastic cerebral palsy - MRI pathology and origin analisis from a representative series of 56 cases. Dev. Med. Child Neurol. 1995; 37; 379-397.

7. Hagberg B., Hagberg G., Olow I.: The changing panorama of cerebral palsy in Sweden. Prevalence and origin during the birth year period 1983-1986. Acta Paediatr. 1993; 62; 367-393.

8. Aicardi J.: Epilepsy in Brain - injured children. Dev. Med. Child Neurol. 1990; 32-191-202.

9. William K., Alberman E.: Survival in cerebral palsy: the role of severity and diagnostic labels. Dev. MMed Child Neurol. 1998; 40; 376-379.

10. Finnie N.: Domowa pielęgnacja małego dziecka z porażeniem mózgowym. 1994 W-wa, Agencja wyd. TOR.

11. Mózgowe porażenie dziecięce. ABC rehabilitacji dzieci 2. Red. M. Borkowska, 1989 W-wa, wyd. Pelikan.

12. Uodpornianie sztuczne przeciw chorobom zakaźnym u dzieci i młodzieży. Red. B. Wojnarowska, I. Szajner-Milart, Lublin 1997, PTP - Zarząd Główny.

Chiropraktyka

Rodzaj terapii opartej na dogłębnej analizie mechaniki układu ruchu i zaburzeń w nim powstające.Dzięki swej  unikalnej technice, w sposób mozliwie delikatny , a jednak bardzo efektywny potrafi zrównowazyć układ ruchu i zniwelować takie objawy jak ;  bóle głowy, i stawów obwodowych , bóle kręgosłupa, nerwobóle oraz wiele innych schorzeń będących wtórnie związanych z czynnościowymi zaburzeniami w narządzie ruchu.

Istnieje zatem wiele jej odmian - od mechanistycznych opartych na bezpośrednim usprawnianiu stawów kręgosłupa i kończyn  oraz przywracaniu równowagi mięśniowej, czy też odtwarzaniu prawidłowych napięć nerwów czaszkowych obwodowych aż do techniki odruchowo oddziaływujących na aparat ruchu i cały organizm w celu pobudzenia jego wrodzonej mozliwości do samoregulacji

W Naszym ośrodku STOBNO elementy CHIROPRAKTYKI zostały włączone do ćwiczeń fizjoterapeutycznych na sali rehabilitacji, bowiem mamy dwóch terapeutów CHIROPRAKTYKÓW włączających tę terapię w cykl terapeutyczny w miare potrzeb zwiększając efekt terapeutyczny

Powered by Joomlamaster.org.uatogether with Joomstudio.com.ua